آیا "آبله میمونی" از انسان به انسان منتقل می‌شود؟

به گزارش راهبرد معاصر؛ کرونا به پایان نرسیده، رسانه ها از شیوع بیماری خاص دیگری با عنوان آبله میمونی خبر می دهند که باز هم ویروسی و قابلیت انتقال انسان به انسان و حیوان به انسان را دارد.

راهبرد معاصر برای کاهش نگرانی و افزایش اطلاع رسانی در این حوزه، با فعال حوزه بهداشت گفت و گو کرده است.

 کسری امامی، پزشک عمومی و فعال حوزه بهداشت در گفت وگو با راهبرد معاصر در خصوص پیشینه واگیری و ابتلای انسان به بیماری آبله میمونی گفت: اولین بار ویروس آبله میمونی  در سال 1950 در میمون های بیمار مشاهده شد، اما اولین گرفتاری انسان به این ویروس در سال 1970در کنگو گزارش شده است. با اینکه شاید مردم به تازگی نام و علائم این بیماری را از رسانه ها و فعالان حوزه بهداشت و درمان می شوند، اما دانشمندان بر این باورند این بیماری صدها سال در انسان ها دیده شده اما تشخیص آن مشکل بوده است، به این خاطر که عموما افتراق بین آبله معمولی و آبله میمونی مشکل بوده است.

وی در این باره توضیح داد: اولین شواهد درگیری انسانی با بیماری آبله میمونی نیز در آمریکا در سال 2003 گزارش شده است و حدس زده می شود این ویروس به وسیله جوندگان به آمریکا رسیده است البته انسان ها از میزبانهای اتفاقی این ویروس به شمار می روند.

وی در ادامه خاطر نشان کرد: این بیماری عموما 12 روز بعد از آلوده شدن با علائمی همراه با تب ولرز، درد استخوانی و بثورات پوستی بروز می کند.

براساس گزارش های منتشر شده درباره بیماران مبتلا، اکثر بیماران بی علامت هستند اما علائم ذکر شده در بیماران دارای علامت مشاهده می شود.

امامی در این باره افزود: بثورات پوستی حدود 2 تا 4 هفته باقی می ماند، سپس آبکی و تاولی می شود. انتقال حیوان به انسان معمولا از گزیدگی و از طریق تماس مایعات بدن حیوانات است، به طوری که اگر محل خواب و استراحت حیوان بیمار لمس شود از طریق پوست آسیب دیده یا مخاط، بیماری منتقل می شود.

وی درباره انتقال بیماری از انسان به انسان و مشخصات این انتقال توضیح داد: معمولا انتقال آبله میمونی انسان به انسان بسیار نادر است اما به دلیل رفتارهای پرخطرانسان‌ها، این بیماری بیشتر در میان منحرفان جنسی در کشورهای غربی دیده می شود که بیماری را از طریق ذرات تنفسی و تماس نزدیک و مایعات بدن منتقل می کنند.

امامی درپایان بحث گفت: بیماری آبله میمونی اصولا درمان خاصی ندارد و براساس گزارشات رسیده معمولا خود به خود بهبود می یابد؛ البته دو هفته قرنطینه برای این بیماری گزارش شده است. خوشبختانه در حال حاضر موردی از درگیری با این بیماری در ایران گزارش نشده است.